Vos actions : Créer un document, voir la page générale.

Copel - Cobes

Collectif des praticiens de la parole - Collectief voor het Behoud van het Spreken
Home /

Zei daar iemand ontmenselijking ?

Nathalie Crame


De onverbiddelijke logica die de mens kwantificeert brengt onophoudelijk verbazingwekkende projecten met zich mee, en dat is nog zacht uitgedrukt. Zonder lach of woede, zonder er vragen bij te stellen, wordt ons een geweldige vooruitgang aangekondigd voor de patiënten van morgen : 500 robots binnen drie jaar in een twintigtal ziekenhuizen ! [1]

Versta me niet verkeerd, ik kant me niet tegen robotica op zich, ze zal zelfs, net als ze dat reeds elders doet, aanzienlijke vooruitgangen boeken binnen het domein van de zorg. Enkele operatiekwartieren zijn bijvoorbeeld reeds uitgerust met medische robots die met een grotere bewegingsprecisie werken en zo interventiepraktijken mogelijk maken, zelfs wanneer de specialist van de discipline duizenden kilometers verderop zit. In het domein van de oncologie is geen enkele arts in staat om de 20.000 miljard informatie-eenheden te verwerken die noodzakelijk zijn voor de analyse van een tumor ; alleen een systeem met kunstmatige intelligentie kan dergelijke hoeveelheden verwerken die nodig zijn om patiënten te behandelen. De vooruitgang van de wetenschap in het medische domein redt levens, dat staat als een paal boven water.

Wel stel ik me vragen wanneer ik lees dat de robots van de laatste generatie ook de zorgteams en het onthaal van ziekenhuizen op zich gaan nemen. Gaat het dan nog om een geweldige vooruitgang, om een voordeel ?

Laten we het voorbeeld erbij nemen van onze oude moeder die bijgestaan wordt door een robot, als gevolg van een gebrek aan voldoende subsidies in verzorgingstehuizen die ongebreideld privatiseren, spreekt dat u aan ? Of het u nu aanspreekt of niet, dit is waar we staan !

Of nog, uw tienerzoon die gehospitaliseerd is als gevolg van een ernstig ongeval die wordt geholpen door een robot voor zijn postoperatieve revalidatie. “Deze digitale kameraad gaat patiënten de aanbevolen oefeningen doen uitvoeren van zodra ze terug thuis zijn. Ze zullen worden gecontroleerd door de robots, die de informatie terugsturen naar de arts…”[2]

Met dit soort “digitale kameraad” worden stemmingen genegeerd, alsook het lijden en de angst, want het spreken, het ware, wordt geëvacueerd ten dienste van bewaking en winstgevendheid. We zullen allen worden bewaakt, dat is zeker, maar vooral zullen we ook in de steek worden gelaten, want als robots communiceren, spreken ze niet ! En het spreken, de relaties, is dat niet precies wat het menselijke kenmerkt ?

Bij het lezen van deze lofzang over de invoer van robots in het ziekenhuis, is het opmerkelijk dat de minachting, de uitstoting van de mens en het spreken in dit soort projecten wordt verzwegen : “Innovaties focussen in de eerste plaats op de patiënt en dat zullen we in de toekomst ondervinden. Het is de grote eenzaamheid van die laatsten waaraan moet worden tegemoetgekomen door de doorbraak van robotica in de medische wereld. Aangezien het medisch personeel steeds schaarser wordt op bepaalde diensten en plaatsen, blijft de patiënt vaak alleen achter.” [3]

Dit gezegd zijnde, in de manageriale logica van de gezondheidszorg is de robot uiteraard een goed idee ! Als een robot een verzorg(st)er vervangt, een kinesist(e) of een verpleger/-ster, dan zal het aan niemand voorbijgaan dat in dergelijke investeringen de economische logica primeert. Een robot is nooit ziek of ongehoorzaam. En er is vooral geen burn-out te vrezen, behalve wanneer de machine een kabel kapotmaakt, maar in dat geval zullen we wel zien wat er gebeurt !!!

[1] http://www.innovatech.be/robots-chevet-patient-numerique/

[2] Idem

[3] Idem